Een interview met Merin de Does, oprichter & eigenaar Leiderschapsacademy(.nl)

0 Shares
0
0
0

Een interview met Merin de Does, oprichter & eigenaar Leiderschapsacademy(.nl)
7 april 2021

Vraag aan tien mensen wat ‘leiderschap’ voor hen betekent en je krijgt tien verschillende antwoorden. Maar dat daaronder ook hardnekkige vooroordelen en misvattingen verscholen liggen, weet Merin de Does als geen ander. Ze raakte zelf geïnteresseerd in persoonlijk leiderschap, nadat ze volledig was vastgelopen in haar eigen leven. Ze noemt het nu haar ‘Third-Life Crisis‘. Vlak na haar 30ste besloot ze het roer volledig om te gooien.

Een interview met Merin de Does

De setting voor dit interview? Een huiskamer met daarin een dertiger die nog het uiterlijk van een meisje heeft. 25 schat ik haar, als ik puur op haar uiterlijk af zou gaan. Ietwat onwennig wiebelt ze op haar stoel. Helderblauwe ogen staren me aan, met daaronder een verlegen glimlach. We raken aan de praat en eigenlijk vrijwel natuurlijk rollen we het interview in.

Zo op het eerste gezicht ben je niet iemand die macht en autoriteit uitstraalt, eerder lieflijkheid en compassie. Zelfs van je profielfoto’s is dat af te lezen. Hoor je dat vaker?

Ja. Ik hoor vaak van mensen “Ik vind je niet echt een leider“. Vooral als ik ze vertel dat ik een Leiderschapsacademy ben gestart kijken ze me wat verbaasd aan. Ik snap ook wel waar het vandaan komt, ik ben mijn hele leven al een underdog geweest. Ik ben afgestudeerd aan de vwo en universiteit, maar vrijwel nooit is dat wat mensen bij mij verwachten. Vroeger al, vroegen mensen aan me: “Wat voor school doe je?“. Dan antwoordde ik “vwo“, maar dan zeiden ze: “Oooh, vmbo, ja leuk!“. Ook als het me niet werd gevraagd gingen mensen ervan uit dat ik vmbo onderwijs volgde.

Waar heeft dat mee te maken, denk je?

Ik denk met mijn verlegen en introverte karakter. Ik ben altijd al een echte denker geweest. Ik was nooit echt iemand die op de voorgrond trad. Zelfs als er vroeger gratis snoep of speelgoed uitgedeeld werd, stond ik helemaal achteraan. Ik vertrouwde er gewoon op dat ik wel een keer aan de beurt zou komen.

Heb je je eigen karakter wel eens ervaren als lastig?

Ja, meerdere malen. Alleen al mijn vertrouwen in ‘dat ik wel een keer aan de beurt zou komen’ werd lastiger naarmate ik ouder werd. Ik kreeg steeds meer haast met dingen, waardoor het wachten me enorm tegen begon te staan. Maar tegelijkertijd trad ik ook niet verder of meer naar de voorgrond. Dat zijn dan dingen waarmee je jezelf heel erg in de weg kunt gaan zitten.

Buiten dat vond ik het vooral heel vervelend als er allerlei aannames over mij gedaan werden, die niet waar zijn. Of tenminste: ik weet dat ze niet waar zijn. Zoals het ‘vmbo-imago’ dat me maar bleef achtervolgen. Met vmbo is niks mis, maar ik ben vooral een theoretisch denker. Iemand die plezier haalt uit denkwerk, strategievorming, taal en schrijven. Ik had dus altijd te maken met een gigantisch verschil tussen mijn imago en mijn persoon, degene wie ik daadwerkelijk ben. En nog steeds trouwens, dat verschil is er nog steeds.

Ik heb geprobeerd dit verschil in te halen door mezelf stukken mondiger te maken. Van nature ben ik ook een echte rebel: iemand die zich graag afzet tegen gevestigde ordes als ik het niet eens ben met hun gedachtengoed. Dat zullen mijn ouders waarschijnlijk wel beamen, maar verder denkt vrijwel niemand zo over mij. Het is een soort stille kracht die ik met me meedraag. Ik moet wel eens lachen, ik ben eigenlijk een soort omgekeerd Tikkel-snoepje: zacht van buiten, hard van binnen. Maar als ik die rebelsheid ergens anders, zoals op mijn werk bijvoorbeeld, wél ineens vertoon valt het mensen vaak rauw op hun dak.

Heeft die rebelsheid je weleens problemen opgeleverd?

Nou, niet zozeer problemen als in: ik moest naar de gevangenis of ik deed iets wat écht niet door de beugel kon. Maar ik heb wel keiharde confrontaties gehad ja. Met collega’s bijvoorbeeld. Ik heb me veel te lang laten onderdrukken – voor mijn eigen gevoel – in mijn eerdere werk, en daar ben ik op vastgelopen. Ik kreeg toen coaching om wat assertiever te worden, maar ik heb flink moeten zoeken wat voor soort assertiviteit dan bij mij paste. Want tijdens mijn eerste real-life assertiviteitspogingen werd me aangeraden het gesprek op een assertieve manier aan te gaan met een collega waar ik onenigheid mee had. Maar die collega had dezelfde assertiviteitstechnieken, als ik nu net had geleerd, al onder de knie; had een hele dominante conversatiestructuur en was ook nog eens, informeel, mijn teamcoördinator. Je kunt je misschien voorstellen hoe dat is gegaan… ik droop af als een natte kat die zojuist in een bak met water was gevallen.

Heeft dat je emotioneel ook pijn gedaan?

Nou, nee, dat niet. Die fase was ik toen al voorbij. Ik heb wel veel emotionele pijn gehad in mijn leven, in de vorm van onderdrukte negatieve emoties, zoals boosheid, verdriet en schaamte. Het klinkt een beetje raar om te zeggen, maar mijn ouders en oma vermoedden vroeger dat ik hoogbegaafd was. Maar ze hebben me daar nooit op laten testen. Mijn ouders wilden niet dat ik een stempel opgedrukt zou krijgen en als ‘anders’ gezien zou worden. En ik begrijp ze volkomen. Tegelijkertijd hebben ze me ook opgevoed met het idee: “Doe maar normaal, dan doe je al gek genoeg“. Ik heb me een leven lang dus geprobeerd zo normaal mogelijk te gedragen. Pas toen ik rond de dertig geraakte vroeg ik me af: wat is normaal eigenlijk? Wie bepaalt wat normaal is en wat niet?

Mijn ouders deden dit met de beste intenties en ik verwijt ze niks, want ik heb een meer dan goed leven gehad. Maar ik heb me wel altijd klein gehouden om erbij te horen. Ik leerde al vroeg dat, als ik mezelf kritisch uitsprak over dingen, andere kinderen me niet erg leuk en lief vonden. Je komt dan ook wel een beetje betweterig over. Iets waar ik me dus maar verre van gehouden heb. Maar dat vroeg wel om een compromis.

Inmiddels spreek je je wel uit. Of eigenlijk: je schrijft veel over je gedachten op Leiderschapsacademy.nl en andere platformen. Wat betekent dat schrijven voor jou?

Ik kan me nog herinneren dat als ik ooit eens zei: “Ik ga een paar dagen naar Rome” en dat een collega mij ongevraagd al háár favoriete adresjes vertelde, haar vakantiefoto’s ophaalde en dat ze zei: “Je MOET echt daar en daar eten en je MOET dit en dat zien”. Toen besefte ik hoe vervelend zulk soort adviezen kunnen zijn, ook al worden ze met de beste intenties gedeeld. Ik heb namelijk echt een allergie voor het woordje ‘moeten’ – en ik besefte me: ik ben daar vast niet de enige in. Bovendien hou ik niet van musea, en mijn Rome-voorganger wel.

Iemand ongevraagd advies geven komt dus soms gewoon best wel betweterig over. Tenzij het je baan is – en het bij je functie gevraagd wordt. Het wordt een ander verhaal als mensen zelf actief op zoek gaan naar de informatie die jij geeft of als ze er zelf om vragen.

Het internet is daar natuurlijk een goudmijn voor. Vraag iets aan Google en je krijgt meerdere antwoorden, van waaruit je zelf de – voor jou – beste keuze kunt maken. Ik blog dus al sinds 2013. Eerst met een make-up blog, maar dat vond ik niet zo’n interessant onderwerp. Dus veranderde ik het al snel in een reisblog. Daar heb ik vele mooie persreizen voor mogen maken. Dat je met taal en je eigen interesses zoveel mensen kunt bereiken, maar ook actief gevraagd wordt als spreekbuis, vond ik toen wonderlijk. Er ging een wereld voor me open.

En schrijven is nu eenmaal mijn lust en mijn leven. Het is een manier voor mij om me te uiten.

Hoe ben je uiteindelijk op het idee voor de Leiderschapsacademy gekomen?

Ik heb altijd in loondienst gewerkt, maar ik ben ook vanaf 2013 – af en aan – parttime ondernemer geweest. Eerst met mijn reisblog, later als interim zzp’er en uiteindelijk startte ik in april 2019 mijn eigen marketingbureau. Daar was ik eigenlijk aan begonnen omdat ik mijn werk in loondienst volledig vastliep. Ik had het niet naar mijn zin, de omgeving waarin ik me verkeerde strookte niet met mijn persoonlijke waarden en er was meer onenigheid op die werkvloer dan me lief was. Tussen mij en mijn collega’s, maar ook bij andere collega’s onderling en in alle machtsniveaus. Het was een ziekelijke werkcultuur. Mijn ontsnapping was mijn eigen marketingbureau. Dat hield me positief en het gaf me zelfvertrouwen.

In loondienst kreeg ik het steeds moeilijker. Ik ging met tegenzin naar mijn werk, zat op het randje van overspannen en herkende mezelf helemaal niet meer terug. Ik heb dit toen vroegtijdig en preventief aangegeven bij de Arbo-arts en uiteindelijk kreeg ik via mijn teamleider een coach. Die coach heeft me in een aantal sessies uit een flink dal getrokken en me mentaal weerbaarder gemaakt. Dat vond ik fascinerend. En zo ontdekte ik ook het belang van persoonlijke ontwikkeling en persoonlijk leiderschap. Ik begon gigantisch veel boeken te lezen over deze onderwerpen; ik vond in Tony Robbins en Jim Rohn mijn mentoren en ik begon elke ochtend naar motivational videos op YouTube te luisteren.

Dat leidde ertoe dat ik me alleen nog maar verder wilde verdiepen in de psychologie en nlp: neuro linguïstisch programmeren. En geloof het of niet… ik zag hier ook vooral interessante raakvlakken met marketing. Eigenlijk met alles wel. In 2020 behaalde ik mijn certificaat als NLP Practitioner en niet veel later behaalde ik een certificaat als Birkman professional. En begin 2021 kwamen daar nog wat andere NLP certificaten achteraan.

Je hebt in korte tijd een flinke ontwikkeling doorgemaakt.

Ja, als ik er zo op terug kijk kan ik dat ook wel beamen. En dan heb ik het nog niet eens over mijn privésituatie gehad, waarin ik in diezelfde periode afscheid heb genomen van een relatie met een partner die verborgen narcisme had.

Ik vond het ook mooi dat een vriendin van mij, die ik al twee jaar niet had gezien, in het najaar van 2020 zei: “Wat heb jij met Merin gedaan? Waar heb je haar gelaten?“. Ook haar was de verandering die ik doorgemaakt had opgevallen.

Wat is nu je visie op Leiderschap? Wat wil je met de Leiderschapsacademy bereiken?

Mijn visie op leiderschap is dat we een paradigma verschuiving nodig hebben. Veel mensen zien leiderschap nog als iets wat automatisch aan macht en machtsposities gekoppeld is. Maar dat je macht hebt gekregen, betekent niet automatisch dat je óók een leider bent. En het zegt al helemaal niks over of je een goede leider bent.

Leiderschap kan wat mij betreft worden samengevat als: de regie en verantwoordelijkheid nemen over je eigen leven en daardoor ook een positieve impact op anderen achterlaten. Daar heb je geen macht voor nodig. Dat kan iedereen. Sterker nog: macht bemoeilijkt het leiderschap alleen maar. Want voor hoe meer mensen je zorg moet dragen, op hoe meer mensen je een positieve impact moet achterlaten. En ál die mensen hebben verschillende belangen.

Wat ik met Leiderschapsacademy wil bereiken is die paradigma verschuiving: dat idee van dat leiderschap als vanzelfsprekend gekoppeld is aan macht, daar moeten we vanaf. Leiderschap is iets wat iedereen in zich heeft. Het is niet alleen voorbehouden aan een select groepje. We worden er allemaal mee geboren. En het is ieders recht om de volledige regie over zijn of haar leven te nemen, daarmee een positieve impact op anderen te hebben en om zelfs mensen mee te krijgen in je ideeën.

De Leiderschapsacademy is er dus ook voor iedereen die aan zelfinzicht en persoonlijke ontwikkeling wilt werken. Manager of géén manager. Policitus of schoonmaker. We maken geen onderscheid. Want het is maar goed dat we niet allemaal hetzelfde zijn, anders zou de wereld een saaie plek zijn.

Mooie woorden. Hoe ben je van plan dat de komende maanden – en jaren – te doen?

Door veel te schrijven en te delen. Door mijn gedachtengoed op papier te zetten en mijn ideeën de wereld in te slingeren. In de hoop dat dit als een magneet zal werken op mensen die overtuigd raken van deze ideeën.

En ik ben het levende bewijs dat zelfs een underdog zich met leiderschap bezig kan houden.

 

Dit interview werd gedaan door een tekstschrijver en interviewer van tekstschrijvers.nl op aanvraag van Merin zelf. 

0 Shares
Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

You May Also Like